Concertreview: Arctic Monkeys

Gezien op woensdag 11 november
Waar? Heineken Music Hall, Amsterdam
Door wie? Jurre

Wie?
In 2006 veroverde de Arctic Monkeys heel Groot-Brittannië en indie-omstreken met hun heerlijke debuutalbum Whatever People Say I Am, That's What I'm Not . Geweldige indie met nummers die je tegenwoordig gerust klassiekers kunt noemen voor de indie-fan. De opvolger in 2007 - Favourite Worst Nightmare - was net zo goed als de eerste en zorgde voor nog meer naamsbekendheid. Ondertussen was frontman Alex Turner met Miles Kane van The Rascals een zijproject gestart, genaamd The Last Shadow Puppets. Ook hun album werd een grote hit, zodat Alex Turner nu de grootste frontman van het afgelopen decennium wordt genoemd. Op het laatste album Humbug gaan de aapjes een totaal andere kant op, maar zijn ze er muzikaal wel op vooruit gegaan. Dat belooft wat!

Voorprogramma?
Josh Homme heeft het laatste album van de Arctic Monkeys geproduceerd. Dat deze legend in wording (Eagles of Death Metal, Queens of the Stone Age en nu ook Them Crooked Vultures) dan met zijn band Eagles of Death Metal in het voorprogramma mocht staan, was niet meer dan logisch. De band begon met een van hun grootste hits "Wannabe in LA", een goede binnenkomer. Al was de geluidskwaliteit - zoals wel vaker bij voorprogramma's - niet goed, net als de zang die niet helemaal doorkwam. Drie kwartier was ook meer dan genoeg, want ook al vind ik het goede muziek, het lijkt allemaal toch wel op elkaar. Gelukkig was er nog frontman Jesse Hughes, die een pure entertainer is. Spannende moves, veel contact met het publiek (en dan vooral de dames) en het optreden wat in zijn bloed zit. Hij weet hoe hij het publiek moet vermaken en dat is deze woensdag ook gelukt. EoDM is gewoonweg de perfecte support act, ze maakten de sfeer, ze zorgden voor een goede stemming en iedereen was tevreden.

Hoe was het optreden?
Precies volgens schema kwamen de Monkeys om kwart over negen het podium op, met het nieuwe "Dance Little Liar". Aangezien ik me goed had voorbereid en dus ook de setlist kon dromen, wist ik dat het al snel tijd was om te springen. Het nummer was nog niet af of "Brianstorm" werd ingezet. Tegen het hek aan had ik dan een perfect uitzicht, het betekende ook dat je constant wordt meegesleurd door de springende massa. Geen probleem dat ze springen, al werd het steeds meer het welbekende 'pitten', elkaar lopen duwen. Maar, dat hoort erbij als je naar een indie-band gaat. Snel volgden "This House is a Circus" en "Still Take You Home", twee oudere nummers. Tot verassing van velen kwam hierna één van hun grootste hits "I Bet You Look Good on the Dancefloor". Eén ding was duidelijk, zo'n knallende start was ongekend. Toen "Sketchhead" kwam, keek het publiek raar op, want vrijwel niemand kende dit nummer. Logischerwijs was het nu tijd voor wat nieuwe nummers, waaronder "My Propeller" en "Crying Lightning", misschien wel de twee sterkste nummers van het album. Frontman Alex Turner kwam langzaam wat los, het leren jack ging al uit en er konden zelfs wat zinnen af richting het publiek.

"The View From the Afternoon" volgde, een nummer wat nooit een single is geweest maar wel één van de sterkere nummers is, ook live. Ook nu kwamen er weer wat nieuwe nummers - uiteindelijk zijn er acht gespeeld in het hele concert - waarna Alex zoals vaker die avond domweg wat snaren aansloeg. Maar, aan het geluid van de gitaar te horen was al voor veel mensen duidelijk wat er volgde: "When the Sun Goes Down", een publiekslieveling. De lange intro zong iedereen uit volle borst mee tot het drukke stuk kwam en het publiek spontaan begon te springen. De eerste zin was Alex Turner vergeten, maar daarna ontpopte het nummer zich tot het hoogtepunt van de avond. Als laatste nummer kwam Secret Door, een erg rustig nummer, waarin op het einde confetti het publiek in werd geschoten; dat is eigenlijk helemaal niets voor de Arctic Monkeys.

De Britten verlieten het podium om paar minuten later terug te komen voor de toegift, gestart met "Fluorescent Adolescent", persoonlijk één van mijn favorieten. Het nummer speelde ze wat langzamer, ze voegden orgel toe en tussendoor maakten ze er zelfs nog een ballad van. Gelukkig kwamen ze op het einde weer terug bij het origineel, wat een heerlijk nummer blijft. Als allerlaatste nummer van de avond kwam "505" van hun tweede album. Het nummer is vrij rustig, maar laat je even bezinken wat je net hebt meegemaakt.

Hoogtepunt
Het had "I Bet You Look Good on the Dancefloor" kunnen zijn, ware het niet dat het nummer daarvoor te vroeg kwam. Het eerste half uur kan ook een hoogtepunt worden genoemd, want het ene sterke nummer na de andere volgden elkaar op. Was "Mardy Bum" erin gekomen - mijn favoriete nummer - dan was dat een persoonlijk hoogtepunt geweest. Dat nummer kwam niet en zo is "When the Sun Goes Down" het mooiste nummer van de avond. De eerste halve minuut die alle fans uit volle borst meezingen en daarna het drukke stuk om uiteindelijk weer terug te keren bij die rustige zinnetjes, puur genieten.

Conclusie
Blijkbaar leren de Arctic Monkeys ook bij. Het optreden op Lowlands startte met vijf nieuwe nummers bij de eerste zes, terwijl het album nog moest uitkomen. Mede daardoor - en drie dagen constant feesten van het publiek - konden ze niet overtuigen. Dat was een van de redenen dat ik enigszins twijfelde om het concert te bezoeken. Toch hebben ze me niet teleurgesteld. De nieuwe nummers komen live goed tot hun recht en werden meestal goed ontvangen en de ontlading bij een gouden oude was dan nog groter. De setlist was sterk, daar was goed over nagedacht.

Ergens halverwege ging er wat fout, twee roadies sprongen het podium op en er zat voor de band niets anders op dan even jammen tot alles weer goed was gekomen. Leuk om te zien dat dit ook zonder moeite ging en dat ze hier van genoten. Mede daardoor zijn ze bij hun nieuwe muziekstijl terecht gekomen: ze willen kunnen jammen, er een vlijmscherpe solo doorheen gooien. En met hun vroegere indie gaat dat amper.

Verder werd gezegd dat Alex Turner nogal stil is op het podium, toch heeft hij meer gezegd dan ik had verwacht. Er kwamen wel wat zinnen uit zijn mond, hij probeerde het wel. Al met al was het een ijzersterk concert. Natuurlijk, ze maakten wat foutjes, niet alles kwam even soepel eruit, het zakte even in door de nieuwe nummers en dat hun grootste hits gelijk werden gespeeld was ook enigszins vreemd. Maar, je kunt daar moeilijk over doen of kijken naar de rest en dan heb ik maar één conclusie: deze jongens zijn goed, erg goed.

Al snak ik stiekem nog steeds terug naar Glastonbury 2007, waar de bandleden nog kort haar hadden, waar Alex Turner nog een jongen was, waar hij onder de indruk was van het publiek. Het concert waar ze een ongelooflijk heerlijke setlist hadden, die ik tientallen keren heb afgespeeld. Ach, je kunt niet alles hebben..

 

Comments

[Geplaatst door: nick]

Lijkt me een goed optreden te zijn geweest. Ik heb ze ook vaak live gezien... maar dan op tv! ;) Concerten zat op BBC en ZDF en MTV, is ook leuk. Maar niemand hier op FMC vindt het blijkbaar iets interessants omdat niemand reageert.

[Geplaatst door: Daan]

Nice review, klinkt als een goed concert! Vind het toch wel erg weinig nummers voor zo'n optreden in de HMH met zo'n prijs voor het kaartje, plus als ik er zelf heen was gegaan had ik toch wat nummers gemist!