Concertreview: Noah and the Whale

Gaat zien op maandag 21 september
Waar? Oude Zaal, Melkweg, Amsterdam
Door wie? Jurre

Wie? Noah and the Whale, de band die je waarschijnlijk wel zult kennen van het geweldige "5 Years Time". In 2008 was dit een grote hit in Engeland, maar ook in Ierland bereikte het de top 10. Het nummer werd ook gebruikt in tv-shows en reclames, waardoor het voor velen een bekend nummer zal zijn. Maar, ze hebben meer dan dat ene nummer. Was debuutalbum Peaceful, the World Lays Me Down nog vrolijk en lief, het nieuwste album First Days of Spring is rustiger, ingetogener, mooier. Eén probleem: hoe vertolk je zoveel rust naar het podium zonder dat het publiek in slaap valt?

Voorprogramma?
De jongedame Blue Roses had de eer om de support act te zijn bij Noah and the Whale. Ze is jong, maar heeft een geweldige stem, een stem met een groot bereik. Dat bereik was zo groot, dat soms de apparatuur van de Melkweg het niet meer aan kon. Op haar keyboard - wat klonk als een prachtige piano, zo'n goed keyboard heb ik zelden gehoord - speelde ze enkele mooie nummers. Vooral mooi, niet heel leuk. Een perfect begin voor Noah and the Whale, als je het nieuwste album bekijkt. Dat rustige, mooie, ingetogen, past er precies bij.

Hoe was het optreden?
Van te voren was ik nogal bang. Het zou hun eerste show worden zonder een vrouwelijke vocalist erbij, alles zou alleen worden gedaan. En dat nieuwste album, dat is toch wel erg rustig. Hoe gaan ze dat doen, want, ik wil een echt concert zien. Vanaf de eerste seconde viel het mee. Zanger Charlie Fink heeft een stem die precies hetzelfde klinkt als op het bandje, 'het was net echt'. Fink is iemand die ook gerust zonder microfoon de hele zaal kan bereiken, geen probleem. Het openingsnummer was "Give a Little Love". De drums waren net iets harder dan anders, de gitaren kwamen duidelijker uit, maar het nummer was erg sterk. Net als alle nummers in de eerste helft van de set. Ik was verrast, positief verrast, dat ze echt liveversies hadden van nummers. Meestal wil je gewoon de studioversie horen, want dat is het nummer wat je kent. Maar Noah and the Whale wist het zo te doen, dat het net wat anders klonk, maar toch nog het originele nummer was. Het was allemaal net iets anders, wat zorgde voor een leuk effect. Je hoorde iets wat anders was, nieuw was. En dat speciaal voor jou, omdat jij ze live komt aanschouwen.

De band was een raar gezelschap. De drummer ziet eruit als een verdwaalde postbode en de basgitarist wilde waarschijnlijk liever in een metalband zitten, want op elk nummer ging hij - veel te overdreven - los, alsof het zijn laatste solo ooit was. De gitarist keek alsof hij blij was dat hij weg was zijn o-zo-saaie thuis, maar de echte muzikanten waren de zanger en de violist. De zanger Charlie Fink heeft een geweldige stem en weet hoe je muziek moet maken. Maar de beste muzikant van het stel was de jonge violist, die ook de toetsen bediende. Met die jongen voelde je gewoon dat hij het in zich had, het was op puur gevoel, het was voor hem normaal.

Toen na een half uur weer een gitaarriff kwam, was ik wel benieuwd. Ze deden al de hele avond intro's waaraan je niet kon horen welk nummer het was. Maar voor dat ik het weet, was die simpele riff veranderd in "5 Years Time", hun grootste hit. Een heerlijke overgang die voorbij was zodra je het doorhad. Het hele nummer was top, echt top. De viool klonk hier prachtig, met twee lichte fluitjes op de achtergrond. Het was alleen vrij snel af, te snel naar mijn mening. Het volgende nummer was net zo vrolijk en net zo leuk, daarna zakte de set snel in. Een toeschouwster vroeg om het nummer "Nothing". "Why not.." zei Charlie Fink, een van zijn eerste woorden van de avond, waarna het eerste glimlachje ook volgde. Hier na kwam het lange "First Days of Spring", een mooi, maar rustig nummer. Toen ze terugkwamen voor de toegift was ik eerst even blij, er kwam een wat vrolijker nummer, maar ook daarna kwamen rustigere nummers. Toen het laatste nummer opeens werd omgetoverd tot een heus rocknummer, moest toch wel even schrikken. Waar is de folk?

Hoogtepunt?
"5 Years Time", toch duidelijk. Al was "Love of an Orchestra" leuk uitgevoerd, ondanks dat we het koor misten. "5 Years Time" was dan anders als de studioversie, het nummer was erg goed. De intro was heerlijk subtiel gedaan om er daarna in te knallen. Zoals het hoort, zou ik dan zeggen.

Conclusie
Het concert heeft me op meerdere manieren - positief én negatief - verrast, daar ben ik blij om. Het laatste half uur van de set was niet goed, veel te rustig, ze hadden het beter kunnen opbouwen dan afbouwen. Ook had "5 Years Time" beter wat later in de set gepast. Daarnaast was ik teleurgesteld door de rustige nummers. Ik had verwacht dat die juist sterk zouden zijn, dat ze daar alle emotie in zouden leggen. Dat gebeurde niet, een gemiste kans. Toch was het een succes. Ze lieten zien dat ze een andere kant hadden dan alleen de folk, die ze ook geweldig beheersten. De viool was het juiste puzzelstukje, het versterkte vele nummers en zorgde er voor dat nummers nóg mooier waren. Ze mogen ze met recht een live-band noemen, want dat was - nogmaals - erg sterk. Ja, ik ben met een goed gevoel weggegaan.