Concert Review: Peter Bjorn and John

Gezien op donderdag 26 maart 2009
Waar? Melkweg, Amsterdam
Door wie? Jurre

Wie?
Deze week wordt alweer het vierde album uitgebracht van Peter Bjorn and John. Deze Zweedse heren zul je waarschijnlijk wel kennen van de grootste indie-hit van het jaar 2006: "Young Folks". Dit geniale fluitdeuntje wordt nog dagelijks gedraaid. Maar, een one-hit-wonder, dat zijn deze heren zeker niet. Er zijn weinig bands die zo vernieuwend zijn. Na het wat commercielere Writer's Block volgde een album met bijna alleen maar instrumentale muziek, Seaside Rock. En op het nieuwste album, wat volgende week uitkomt, gaan ze weer een andere kant op.

Voorprogramma?
Deze eer was aan James Yuill. Deze jongeman mengt folk met elektrockonische muziek, het resultaat is folktronica. Hij heeft enkele zeer fijne producties, als "No Pins Allowed", "No Surprise" en "This Sweet Love". Gisteravond kwam het er niet helemaal uit. De combinatie van het bespelen van een keyboard en gitaar, het bezig zijn met verschillende mengpanelen en ondertussen ook nog zingen, verliep niet helemaal vlekkeloos. Yuill is vrij ingetogen, waardoor hij een zaal niet laat swingen. Ook was het jammer dat hij net wat teveel mixte, dat klonk niet goed. Maar, buiten deze kleine kritiekpunten, was het zeker een goed optreden. Hij heeft nog een mooie toekomst voor de boeg!



Hoe was het optreden?
Was er tijdens het voorprogramma nog veel ruimte, toen de hoofdact het podium opkwam was het wél vol. Aangezien ik het nieuwste album Living Thing nog niet had beluisterd, wist ik dat ik verrast zou worden door de nieuwe nummers. In dit geval was het duidelijk een positieve verassing. Het concert begon met enkele van die nieuwe nummers. Deze waren vernieuwend, maar toch typisch Peter Bjorn and John. Eigenlijk baalde ik dat ik daar onvoorbereid stond, anderzijds was het een leuke kennismaking. Wat opviel was dat niet alle nummers gezongen werden door leadzanger Björn Yttling, maar dat ook Peter Móren veel was te horen. Soms zong de, in een motorjack gehulde, basgitarist solo, maar meestal werd zijn stem als ondersteuning gebruikt. Het concert verliep goed. Oude nummers als "It Beats Me Every Time" werden afgewisseld door onder andere "Living Thing" en "Lay It Down".

Nadat ze ongeveer een uur hadden gespeeld verlieten ze het podium, om enkele minuten later terug te komen voor de toegift. Allereerst werd de eerste single van het nieuwste album gespeeld: "Nothing to Worry About". Daarna legde Björn zijn gitaar weg, kwam er een boomlange Amerikaan met extra drums op het podium en werd de achtergrondmuziek ingezet. Het publiek begon te juichen, want het was tijd voor dé hit: "Young Folks". Er waren toeschouwers die alleen al voor dat nummer aanwezig waren, zoveel impact heeft dat nummer. Was ik vooraf nog bang dat het zou tegenvallen, achteraf hoor je van mij louter positieve dingen over die uitvoering. Ligt de nadruk normaal op het fluitdeuntje, nu hoorde je de heerlijke bass-riedel van Peter duidelijk. Het fluitdeuntje was dan opgenomen, maar dat kon de pret niet drukken. Het had een prachtig einde kunnen zijn, maar deze Zweedse heren vonden het nodig om nog een nummer erachteraan te spelen: "Up Against the Wall". Een prima nummer, maar het bleef maar doorgaan. Het was te langdradig, toen het stopte was ik blij dat het klaar was. En dat hoort niet het einde van een concert te zijn..

Aanrader?
Dat denk ik wel. Ze maken al tien jaar muziek en dat merk je. De show van gisteravond, was ook echt een show. Ze weten hoe je moet optreden, hoe je het publiek bespeeld, wat de toeschouwers willen zien. Het klonk niet altijd even goed en het einde was toch wel een zonde, maar buiten dat, was het gister puur genieten.

Gerelateerde artikelen:
James Yuill - No Surprise [maart 2009]
Peter Bjorn and John - Nothing to Worry About [februari 2009]
Peter Bjorn and John - Young Folks [augustus 2007]