CD-recensie: The Cardigans - Best Of
The Cardigans - Best Of (Universal Music)
Door Tim Kraaijvanger
Nina Persson en haar vier bandleden zijn de tulpen van Zweden. Exportproduct nummer één. Of wij Nederlanders trots mogen zijn dat wij worden vergeleken met tulpen trek ik erg in twijfel, maar om met één van de beste banden allertijden geässocieerd te worden is toch een pré. Meer dan vijftien jaar na het oprichten van de band The Cardigans komt het gezelschap nu eindelijk met een 'best of' album. En één schijfje is toch net iets te weinig voor al die toppers.
Er vallen twee dingen op: er staan geen nieuwe hits op én alles staat in de juiste chronologische volgorde. Het album begint met de bubblegumklassieker "Rise & Shine", de doorbraak in eigen land in 1994, en eindigt met het politiek geladen rocknummer "Godspell". Pardon, "Burning Down The House" met Tom Jones komt daar nog achteraan, maar dat is meer een soort bonustrack. Daartussen ligt tien jaar pophistorie. Maar hoe goed is die historie nu?
Terug naar de jaren '90
"Rise & Shine" mag het album openen. Het nummer klinkt veel sprankelender dan op het eerste album "Emmerdale" en de vocalen lijken anders. Het nummer blijft desondanks aanstekelijk, vooral de brug naar het refrein (See the waves go down - See the moon alone - I rise my head and whisper). Het tweede nummer - "Sick & Tired" - lijkt enorm op de vorige plaat, maar is toch net iets beter, wat vooral komt door het krachtige refrein. Het blijft allemaal in de sector bubblegumpop, zoals we dat in de eerste levensjaren van The Cardigans gewend zijn. "After All" is eigenlijk een dooddoener en past er niet echt tussen. Het is te rustig en om het nou één van de hoogtepunten te noemen? Nee. "Carnival" en "Daddy's Car" pikken het snelle tempo gelukkig weer op. "Carnival" (I will never know - Cos you will never show - Come on and love me now) is briljant en één van de hoogtepunten op muzikaal gebied in de jaren '90 van de vorige eeuw.
Het is jammer dat The Cardigans zo wordt verbonden met "Lovefool". Voor veel fans is "Lovefool" de slechtste plaat die The Cardigans ooit heeft gefabriceerd. Ik sluit me daar graag bij aan. De teksten zijn te simpel en het stemgeluid te zoet. Aangezien de gemiddelde mens een redelijk verdraaide muzieksmaak heeft (hoe commerciëler, hoe beter), kon het niet anders dan dat "Lovefool" een enorm grote hit werd in Nederland. The Cardigans hielden het na "Lovefool" gezien met de vrolijke pop en gooiden zich in een wat donkerder segment.
En dat is helemaal niet erg. De beste hits worden uit de Zweedse muziekstudio's gepompt. Het harde "War": meesterlijk geproduceerd en zo anti-bubblegum dat je er als fan bijna gestoord van wordt. Neem nu de volgende twee teksten: 'I've loaded my gun with blood' en 'You are so peaceful when you sleep, you beautiful creep'. Heerlijk. Een aanrader is trouwens de "First Try" versie op de bonus-cd. Die klinkt totaal anders en het is fascinerend om te horen hoe een plaat eigenlijk tot stand komt. Na "War" volgt de grootste hit van The Cardigans in Nederland: "My Favourite Game". Mijn favoriete plaat voor in de auto. Wie drukt het gaspedaal niet wat harder in als je dit nummer op de radio voorbij hoort komen?
Daarna is het afgelopen met het grote succes voor The Cardigans. Betreurenswaardig, want op hun laatste album staan waarschijnlijk de beste hits. "I Need Some Fine Wine and You, You Need To Be Nicer" is een parel. En wat te denken van "Don't Blame Your Daughter" of "Godspell"? Ik mis zelf "Drip Drop Teardrop" nog, want deze vier platen zijn tezamen briljant. Bij het luisteren van deze hits krijg ik een bitter gevoel. Maar ook een goed gevoel. De muziek is gewoon té goed om door te breken in Europa. Dat is ook een compliment waard.
Conclusie
Alles tezamen denk ik dat het "Best of"-album op een goed tijdstip komt. Kunnen we misschien volgend jaar een nieuw album verwachten? Wie weet. Nu mogen we nog even genieten van alle hoogtepunten uit deze rijke muziekhistorie. Jammer dat er geen nieuwe nummers op het album staan. Ik mis zelf de Kleerup remix van "Erase/Rewind" die nu als single uitgebracht wordt. Een domme zet en dat kost deze band een half puntje. Voor de rest: kopen, kopen, kopen!
P.s.: voor degenen die The Cardigans niet zo goed kennen heb ik hieronder wat videoclips gezet. Zo kun je zelf ontdekken of deze muziek misschien wel wat voor jou is!
Sick & Tired
Carnival
My Favourite Game
Burning Down The House (met Tom Jones)
I Need Some Fine Wine And You, You Need To Be Nicer
Mijn tweede favoriete band allertijden. De allerbeste band is Ivy. Van beide bands wil ik overigens wel een nieuw album zien!
Geplaatst door: Tim Kraaijvanger (FMC) | 30 januari 2008 om 22:13
Tim, dat aantal sterren komt me bekend voor :P Maar the cardigans is wel en 4 sterren artiest, de echte 5 is maar voor weinigen weggelegd ;-)
Geplaatst door: Paus | 31 januari 2008 om 08:52
Ivete Sangalo zeker ;)
Geplaatst door: Tim Kraaijvanger (FMC) | 31 januari 2008 om 11:45
Waarom staat de video van Don't Blame Your Daughter er niet bij? :P
Geplaatst door: SacredPhoenix | 01 februari 2008 om 10:52