CD-recensie: Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare

Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare (Domino Recordings)

De hype band van 2006, het snelst verkopende debuut ooit in Engeland, twee nummer 1 hits en overladen met awards. Kan het nog beter voor de Arctic Monkeys? Kortom cliché: maar zullen ze niet aan hun eigen hype ten onder gegaan? Wie de eerste single van het nieuwe album hoort, weet het eigenlijk al: helemaal niet. De Arctic Monkeys trekken zich niets aan van de hype en doen gewoon waar ze goed in zijn: een goed album maken.

Als je het album opzet beginnen we met de inmiddels nummer 2 in de Britse hitlijst “Brianstorm”. Het nummer klinkt scherp, hoekig, energiek en met opvallend gitaargeluid. Ook de nummers die daarna volgen vallen in deze categorie. Enorm sterk en voor je het weet is het alweer voorbij. Dan volgt “Fluorescent Adolescent”, wat meteen anders klinkt doordat het vrolijker is. Als ze dit als single kiezen, zou dit zomaar eens kunnen uitgroeien tot een popklassieker. Wat je met nummer 6 moet, is me een beetje onduidelijk. “Only Ones Who Know” klinkt totaal niet als een Arctic Monkeys-nummer. Laten we het maar houden op een languitgevallen interlude.

Gelukkig bewijzen ze met “Do Me a Favour” ook rustigere rocknummers te kunnen maken. Een sterk nummer, met een langzame opbouw, die als het ware Snow Patrol naar een hoogtepunt leidt. Waar bij andere albums weleens het geval dat ze inkakken op het einde, is dat hier gelukkig niet het geval. Met name het luchtige “The Bad Thing” en springerige “Old Yellow Bricks” knallen er uit. In vergelijking met het geprezen debuutalbum, valt voornamelijk op dat het allemaal beter geproduceerd is. Dat maakt het gelikter, maar ook  dat het beter klinkt. Alsof ze nog niet genoeg fans hebben (concert in Tivoli was in tien minuten uitverkocht) maakt ze dit nog wat toegankelijker.

Kortom het album valt allesbehalve tegen en is misschien zelfs beter dan het debuut, maar de tijd zal dat leren! Maar mocht je twijfels hebben voor een eenmalige hype, nee Arctic Monkeys horen echt bij de absolute top van de rockmuziek in de jaren ’00.   

Tracklist:

      1. Brianstorm *****
2. Teddy Picker ****
3. D Is For Dangerous *****
4. Balaclava ****
5. Fluorescent Adolescent ****1/2
6. Only Ones Who Know **
7. Do Me A Favour *****
8. This House Is A Circus ****
9. If You Were There, Beware ***1/2
10. The Bad Thing ****1/2
11. Old Yellow Bricks *****
12. 505 ***1/2

Door Alexander

Ook je oordeel geven? Het album zit nu in de 3VOOR12-luisterpaal en ligt sinds zaterdag in de winkel!

Comments

[Geplaatst door: dj riemix]

Heb hun optreden op Pukkelpop door een hevige bui gemist. Dit jaar op Werchter mag het zeiken wat het wilt: ik blijf staan! ;-)

[Geplaatst door: Dn!S]

ik weet het niet hoor, ik heb nog steeds zwaar mijn twijfels over dit album...

brianstorm is geweldig daar ben ik het mee eens, evenals do me a favour en this house is a circus.

maar teddy picker, balaclava, 505 en nog een aantal missen toch iets.. ze zijn te terughoudend, teveel hetzelfde liedje misschien?

Tuurlijk doen de arctic monkeys hun eigen ding, en dat respecteer ik, maar hun eigen ding is in dit geval ook hetzelfde ding.

Ik vind het album zeker niet beter als hun debuut, daar leken ze er veel meer zin in te hebben.

Maar ook dat album hoort niet tot mijn favorieten.. dus het zal wel weer aan mij liggen xD

[Geplaatst door: Wwz]

Jammer van de lelijke hoes. Maar als de rest van (bijna) hetzelfde niveau is als Brianstorm, moet ik het eens uitproberen.

[Geplaatst door: Jort]

Wat een geweldige cd! Moest het (zoals gebruikelijk) wel een paar keer spelen, maar de cd staat weer vol lekker vuige nummers met scherpe teksten. En de hoes is niet lelijk! Hij hangt zelfs als poster op mijn deur ;)

[Geplaatst door: Aniek]

Brianstorm is helemaal in de geest van 'Whatever people say I am, that's what I'm not': rauw, energiek en jeugdig.
De rest van het album.. tsjah, het is zeker niet slecht, maar ik vind het totaal niet het niveau van het debuutalbum hebben. Waar is dat nieuwe, dat opwindende wat het album onweerstaanbaar maakt en waardoor je gedwongen wordt de cd keer op keer te beluisteren?
D is for Dangerous is heel lekker, Flurorescent Adolescent scherp maar toch vrolijk. De laatste paar nummers lijken allemaal op elkaar, zijn fijn om naar te luisteren maar grijpen je niet bij de kladden; doen mijn hartslag niet verhogen zoals vrijwel alle liedjes op het debuutalbum dat wel deden.
Only ones who know en 505 heb ik een paar keer geluisterd, maar druk ze nu gelijk door, te langzaam, te saai.
Alles teksten zijn weer zoals we gewend zijn van de Arctic Monkeys: scherp, kritisch, cynisch en eerlijk, maar:
Jongens, doe nou gewoon waar jullie goed in zijn en rock iedereen keihard de tent uit!

[Geplaatst door: Harm]

Goeie review. Het is inderdaad een sterk album geworden met een aantal kneiters van songs. De hype was eindelijk eens terecht! Samen met Arcade Fire, Kaiser Chiefs, Coparck(!) en Bloc Party tot nu toe mijn favoriete album van 2007.

[Geplaatst door: Lau.ra]

ontzettend lekker album! inderdaad het enige nummer dat er niet op thuishoort en echt wel een zeiknummer is "only one who knows" wat doet die er tussen? favourite nummers "this house is a circus"en "fludorescent adolecent"

[Geplaatst door: Robertoo]

Hey Wwz ik zoek al een tijd naar die poster, maar kan em niet vinden. Hoe kom je er aan als ik vragen mag :)?