FMC Rock

David's Lyre - Tear Them Down

Update: De videoclip is onlangs in première gegaan.

Oorspronkelijk bericht 22/08/2010:
Toen David, de latere tweede koning van Israël, bij Saul werd geroepen moest hij harp spelen om de kwelgeesten van Saul te verjagen. En inderdaad, David speelde en Saul voelde zich weer als vanouds. Uit deze Bijbel-gebeurtenis is een nieuwe artiestennaam ontstaan. De harp (oftewel 'lyre') van David vond de twintigjarige Paul Dixon een goede inspiratie. Dus zo ontstond David's Lyre. Die trok de aandacht van BBC Radio 6 met "Heartbeat", een nummer wat niet heel bijzonder is maar de potentie wel toont. Maar niet alleen door zijn eigen muziek, ook zijn originele remixes (met harp!) voor onder andere Marina and the Diamonds en Everything Everything zijn het beluisteren waard. In ieder geval gaat nu de aandacht even uit naar zijn nieuwste single "Tear Them Down", geproduceerd door Amir Amor (Marina and the Diamonds, Plan B). Denk aan Wild Beasts met een lagere stem, Jack Penate zonder elektronische geluiden of de mannelijke versie van Florence + the Machine. (Jurre)

Interpol - Barricade

Update: De videoclip is vorige week in première gegaan.

Oorspronkelijk bericht 07/08/2010:
Vlak nadat het vierde album van Interpol - genaamd Interpol - was afgemaakt, besloot bassist Carlos Denger de band te verlaten. Al snel kwam er vervanging in de vorm van multi-instrumentalist David Pajo, die zich in elk genre lijkt thuis te voelen. Een grote verandering, maar dat is ook gelijk de enige. Qua muziek lijkt er - op basis van voorproefje "Lights" en deze eerste officiële single - niets te zijn veranderd. Niet dat iemand dat had verwacht, want ook op de eerste drie albums vonden er geen rigoreuze veranderingen plaats. "Barricade" is sterk en typisch Interpol maar de heren hebben betere nummers gemaakt.. (Jurre)

Carl Barât - Run With the Boys (Disrox!35)

Naast Oasis, Radiohead en The Strokes mag The Libertines tot de grootste bands van begin van deze eeuw worden gerekend, al werd het succes vooral beperkt tot Groot-Brittannië, waar ze erg bekend waren. Helaas ging de band in 2004 uit elkaar, vooral door de drugsproblemen van Pete Doherty. Daardoor werd de band eigenlijk opgesplitst, want Pete Doherty begon de Babyshambles en Carl Barât en Gary Powell startten Dirty Pretty Things. Leuke projecten, maar eigenlijk waren het slechtere kopiën van The Libertines, de band die steeds meer werd gemist. Ondertussen kwam Peter (inclusief 'r') Doherty met een solo-album en ging Dirty Pretty Things weer uit elkaar. Nog steeds werd veel om The Libertines geschreeuwd. Dit jaar was het eindelijk zover, de band kwam weer bijeen, speciaal voor de Reading & Leeds Festivals. Dat was een groot succes. Ondanks dat de band maar twee albums heeft uitgebracht en er dus meer dan genoeg simpele albumvullers tussenzitten, werd elk nummer ongekend luidkeels meegezongen.

Het ziet er dus weer zonnig uit voor de heren, want ondertussen is Carl Barât ook solo bezig. "Run With the Boys" is zijn eerste single en klinkt inderdaad typisch Barât, het had ook zo van The Libertines kunnen zijn. Wel is het weer erg pakkend, door de standaard lekkere riedels. Als je de foute coverfoto even weg denkt is het weer een gegarandeerde hit in Engeland en omstreken. (Jurre)

Orchestral Manoeuvres in the Dark - If You Want It

Als je het in Groot-Brittannië over de synthpop uit begin jaren '80 hebt dan kun je niet om ze heen: Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Bij ons bekend door de nummer 1 hit "Maid of Orleans (The Waltz of Joan of Arc)", een nummer van het legendarische album Architecture & Morality uit 1981. Een album dat als je een echte liefhebber bent van de synthpop niet in je verzameling mag ontbreken. Ook in de jaren erna wisten Humpheys, McCluskey, Cooper en Holmes (want de groep ziet er wel als een duo uit maar bestaat eigenlijk uit vier personen) nog regelmatig te scoren. Maar het album Sugar Tax uit 1991 was het laatste grote succes en al niet eens meer in de originele bezetting. Nu komt er dan het elfde studioalbum aan op 20 september, History of Modern. Als voorproef verschijnt op 6 september de single "If You Want It". Met uiteraard de bijzonder stem van Andy Humpheys. Het klinkt natuurlijk niet meer zo spannend als in 1981, maar de heren maken duidelijk dat ze nog steeds weten hoe ze uitstekende synth pop kunnen maken. Wat in het verleden al de kracht van songs van OMD was, was de mooie opbouw van de nummers met een ijzersterk refrein, ook dat blijken de heren nog steeds prima te kunnen. Wat mij betreft een geslaagde comeback van de heren! (Dick)

A-Ha – Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)

Wanneer op 4 december 2010 A-Ha in Oslo optreedt is dat het allerlaatste optreden van deze Noorse band. Na 25 jaar vinden de heren het wel genoeg geweest. In ons land blijft het toch het bandje van "Take on Me". Maar jullie hebben al bij the best of A-Ha al laten blijken , dat ook het latere werk van A-Ha door jullie werd gewaardeerd. Alleen niet door de Nederlandse platenkopers en radiozenders, want A-Ha kan niet echt op veel airplay rekenen. Nu is er dan de laatste single van de band "Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)". Een typische A-Ha song met de mooie stem van Morten in de hoofdrol en een videoclip die ook nog een knipoog heeft naar waar het allemaal mee begon ("Take On Me"). Voor de echte fans een waardige afsluiter, maar nieuwe fans zal de groep er niet mee krijgen. Overigens zal in Groot-Brittannië de single pas op 20 september uit komen, precies 25 jaar naar Take On Me. Het dubbelalbum 25 met alle singles verschijnt op 4 oktober in ons land. Op 10 oktober staan ze voor het laatst in ons land op het podium. (Dick)

Mirrors - Ways to an End

We schrijven nu bijna dertig jaar geleden: de synth-pop uit dat jaar is een referentiepunt voor heel wat jonge musici. Want omstreeks 1981/82 werd de synth-pop een beetje volwassen, de toetsenborden worden minder gebruikt voor alleen maar ritme en melodie, maar ook sfeer te maken. Sindsdien hebben we heel wat synth-pop revivals gehad, momenteel zitten we er weer midden in. Althans, de landen om ons heen, want ons land is nooit echt warm voor de synth-pop gelopen.

Waar het vorig jaar vooral de dames waren (Little Boots, La Roux) zijn dit jaar de heren, beter gezegd de groepen, aan de beurt. Zoals Hurts, maar ook Mirrors. Deze van origine driemans band (maar het lijkt er op dat ze inmiddels met vier spelen) komt niet uit een van de bekendere muzieksteden, maar uit de badplaats Brighton. De groep speelt een soort pop noir en speelt momenteel in het voorprogramma van Orchestral Manoeuvres In The Dark. Overigens daar klinkt de band ook wel wat naar. Verder vinden ze van zichzelf dat ze een sombere versie van Depeche Mode zijn. "Ways To An End" klinkt overrompelend, zoals synth-pop wel eens kan zijn. Met een videoclip die een knipoog naar de godfathers of synth (Kraftwerk) geeft is dit nummer een erg veel belovend debuut, ben benieuwd naar het eerste album dat als het goed is later dit jaar nog verschijnt. (Dick)

I Am Kloot - Proof

Stel je voor, je komt verkleumd in Engeland een pub binnen. Terwijl het buiten hard regent kun je binnen maar met moeite een bestelling aan de bar doorgeven, het is er gezellig druk. Met de Guinness in de hand hoor je opeens die prachtige sound die er voor zorgt dat je het slechte weer meteen kwijt bent. Dit is een band die iedereen zou moeten horen, maar het blijft UK’s best kept secret. Over wie we het dan hebben? Over I Am Kloot. Deze band speelt al jaren prachtige muziek maar doet er geen moeite voor om echt door te breken. Ook het nummer "Proof" is weer beeldschoon en past precies in die pubmuziek. En dan die clip…met in de hoofdrol de Britse acteur Christopher Eccleston (bekend als de negende Doctor Who) die moet je echt eens gaan zien. En de muziek? Ik hoop ze eens in de pub tegen te komen, met een Guinness erbij is het dan op en top genieten... (Dick)

Tom Jones - Did Trouble Me

Wie had dat gedacht dat FMC nog eens aandacht aan Tom Jones zou besteden? Maar eerlijk is eerlijk, het album Praise and Blame is een van de beste albums die - de inmiddels 70-jarige - Tom Jones heeft gemaakt. Met behulp van producer Ethan Johns (Kings of Leon, Laura Marling) heeft Tom zoals hij zelf zegt zijn eigen Johnny Cash album afgeleverd. De tenor stem van Jones komt op dit album prima tot zijn recht en hij weet alle nummers op dit album van een persoonlijke noot de voorzien. Zo ook het gospelnummer "Did Trouble Me". Weg zijn de kitsch en de techno snufjes van de laatste jaren. Tom is terug bij de basis (zo is hij ook gestopt met zijn haar te verven) en levert een prachtig album af waar deze single een mooi voorbeeld van is. (Dick)

These New Puritans - Hologram

We schreven al eerder over de eigenzinnige Britse band These New Puritans, die eerder dit jaar het veel geprezen album Hidden uitbrachten. Het prachtige "We Want War", wat met zijn ruim 7 minuten uitermate geschikt als single, was viel vooral op door de mooie clip. Ook dit nummer "Hologram", laat weer een mooie zwart wit clip zien. En die muziek? Net zo ongrijpbaar als "We Want War", maar een zeer ingetogen nummer vergeleken met de eerste single. Ook dit nummer zal niet in de single top 100 op nummer 1 binnen komen, maar voor de liefhebbers van alternatieve ongrijpbare muziek is het een van de juweeltjes van dit mooie album. Genieten dus. En met zijn bijna twee en halve minuut qua lengte beter geschikt als single, maar echt makkelijk toegankelijk is ook dit nummer niet. (Dick)

Yeasayer - Madder Red

Na 3FM Megahit "O.N.E." van Yeasayer, komt daar nu het volgende nummer van Odd Blood aan: "Madder Red". En ook dit nummer is de moeite meer dan waard. Het nummer is een heel ingetogen nummer waarin de groep zelfs breekbaar klinkt. Duidelijk anders dan de vorige single, maar daarom niet minder mooi. Wel is de kans met dit nummer op een single succes erg klein. Daar is het nummer weer te mooi voor. De clip voor het nummer is van de regisseur Andreas Nilsson, die zich ook mocht uitleven in MGMT’s "Flash Delerium". Ook in deze clip is er sprake van een bizar verhaal, maar o wat een zielig verhaal, het past overigens wel prima bij de sfeer die het nummer op roept. (Dick)