FMC Rock

Orchestral Manoeuvres in the Dark - If You Want It

Als je het in Groot-Brittannië over de synthpop uit begin jaren '80 hebt dan kun je niet om ze heen: Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Bij ons bekend door de nummer 1 hit "Maid of Orleans (The Waltz of Joan of Arc)", een nummer van het legendarische album Architecture & Morality uit 1981. Een album dat als je een echte liefhebber bent van de synthpop niet in je verzameling mag ontbreken. Ook in de jaren erna wisten Humpheys, McCluskey, Cooper en Holmes (want de groep ziet er wel als een duo uit maar bestaat eigenlijk uit vier personen) nog regelmatig te scoren. Maar het album Sugar Tax uit 1991 was het laatste grote succes en al niet eens meer in de originele bezetting. Nu komt er dan het elfde studioalbum aan op 20 september, History of Modern. Als voorproef verschijnt op 6 september de single "If You Want It". Met uiteraard de bijzonder stem van Andy Humpheys. Het klinkt natuurlijk niet meer zo spannend als in 1981, maar de heren maken duidelijk dat ze nog steeds weten hoe ze uitstekende synth pop kunnen maken. Wat in het verleden al de kracht van songs van OMD was, was de mooie opbouw van de nummers met een ijzersterk refrein, ook dat blijken de heren nog steeds prima te kunnen. Wat mij betreft een geslaagde comeback van de heren! (Dick)

A-Ha – Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)

Wanneer op 4 december 2010 A-Ha in Oslo optreedt is dat het allerlaatste optreden van deze Noorse band. Na 25 jaar vinden de heren het wel genoeg geweest. In ons land blijft het toch het bandje van "Take on Me". Maar jullie hebben al bij the best of A-Ha al laten blijken , dat ook het latere werk van A-Ha door jullie werd gewaardeerd. Alleen niet door de Nederlandse platenkopers en radiozenders, want A-Ha kan niet echt op veel airplay rekenen. Nu is er dan de laatste single van de band "Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)". Een typische A-Ha song met de mooie stem van Morten in de hoofdrol en een videoclip die ook nog een knipoog heeft naar waar het allemaal mee begon ("Take On Me"). Voor de echte fans een waardige afsluiter, maar nieuwe fans zal de groep er niet mee krijgen. Overigens zal in Groot-Brittannië de single pas op 20 september uit komen, precies 25 jaar naar Take On Me. Het dubbelalbum 25 met alle singles verschijnt op 4 oktober in ons land. Op 10 oktober staan ze voor het laatst in ons land op het podium. (Dick)

Mirrors - Ways to an End

We schrijven nu bijna dertig jaar geleden: de synth-pop uit dat jaar is een referentiepunt voor heel wat jonge musici. Want omstreeks 1981/82 werd de synth-pop een beetje volwassen, de toetsenborden worden minder gebruikt voor alleen maar ritme en melodie, maar ook sfeer te maken. Sindsdien hebben we heel wat synth-pop revivals gehad, momenteel zitten we er weer midden in. Althans, de landen om ons heen, want ons land is nooit echt warm voor de synth-pop gelopen.

Waar het vorig jaar vooral de dames waren (Little Boots, La Roux) zijn dit jaar de heren, beter gezegd de groepen, aan de beurt. Zoals Hurts, maar ook Mirrors. Deze van origine driemans band (maar het lijkt er op dat ze inmiddels met vier spelen) komt niet uit een van de bekendere muzieksteden, maar uit de badplaats Brighton. De groep speelt een soort pop noir en speelt momenteel in het voorprogramma van Orchestral Manoeuvres In The Dark. Overigens daar klinkt de band ook wel wat naar. Verder vinden ze van zichzelf dat ze een sombere versie van Depeche Mode zijn. "Ways To An End" klinkt overrompelend, zoals synth-pop wel eens kan zijn. Met een videoclip die een knipoog naar de godfathers of synth (Kraftwerk) geeft is dit nummer een erg veel belovend debuut, ben benieuwd naar het eerste album dat als het goed is later dit jaar nog verschijnt. (Dick)

Tom Jones - Did Trouble Me

Wie had dat gedacht dat FMC nog eens aandacht aan Tom Jones zou besteden? Maar eerlijk is eerlijk, het album Praise and Blame is een van de beste albums die - de inmiddels 70-jarige - Tom Jones heeft gemaakt. Met behulp van producer Ethan Johns (Kings of Leon, Laura Marling) heeft Tom zoals hij zelf zegt zijn eigen Johnny Cash album afgeleverd. De tenor stem van Jones komt op dit album prima tot zijn recht en hij weet alle nummers op dit album van een persoonlijke noot de voorzien. Zo ook het gospelnummer "Did Trouble Me". Weg zijn de kitsch en de techno snufjes van de laatste jaren. Tom is terug bij de basis (zo is hij ook gestopt met zijn haar te verven) en levert een prachtig album af waar deze single een mooi voorbeeld van is. (Dick)

These New Puritans - Hologram

We schreven al eerder over de eigenzinnige Britse band These New Puritans, die eerder dit jaar het veel geprezen album Hidden uitbrachten. Het prachtige "We Want War", wat met zijn ruim 7 minuten uitermate geschikt als single, was viel vooral op door de mooie clip. Ook dit nummer "Hologram", laat weer een mooie zwart wit clip zien. En die muziek? Net zo ongrijpbaar als "We Want War", maar een zeer ingetogen nummer vergeleken met de eerste single. Ook dit nummer zal niet in de single top 100 op nummer 1 binnen komen, maar voor de liefhebbers van alternatieve ongrijpbare muziek is het een van de juweeltjes van dit mooie album. Genieten dus. En met zijn bijna twee en halve minuut qua lengte beter geschikt als single, maar echt makkelijk toegankelijk is ook dit nummer niet. (Dick)

Yeasayer - Madder Red

Na 3FM Megahit "O.N.E." van Yeasayer, komt daar nu het volgende nummer van Odd Blood aan: "Madder Red". En ook dit nummer is de moeite meer dan waard. Het nummer is een heel ingetogen nummer waarin de groep zelfs breekbaar klinkt. Duidelijk anders dan de vorige single, maar daarom niet minder mooi. Wel is de kans met dit nummer op een single succes erg klein. Daar is het nummer weer te mooi voor. De clip voor het nummer is van de regisseur Andreas Nilsson, die zich ook mocht uitleven in MGMT’s "Flash Delerium". Ook in deze clip is er sprake van een bizar verhaal, maar o wat een zielig verhaal, het past overigens wel prima bij de sfeer die het nummer op roept. (Dick)

Blood Red Shoes - Heartsink

Naar horen zeggen staat het beste concert van het jaar op naam van de Blood Red Shoes, voor hun show op 17 maart jongstleden in een uitverkocht Paradiso. Ondanks dat de band maar uit twee leden bestaat - zangeres/gitariste Laura-Mary Carter en drummer/zanger Steve Ansell - hebben ze een vol geluid met meer dan genoeg energie. Paradiso ontplofte bijna en uiteindelijk vertrok de band na een toegift van drie nummers crowd-surfend naar de uitgang. Het publiek ging tevreden naar huis, maar ook de band zelf was zeer verrast door het optreden. Niet voor niets bevat de videoclip van tweede single "Don't Ask" ook beelden van het optreden in Paradiso.

Na eerste single "Light It Up" en het eerdergenoemde "Don't Ask" komt nu een derde single uit van hun album Fire Like This, "Heartsink". Hoe ruig het nummer ook is, het gitaarwerk van Carter zou ik bijna 'catchy' noemen. Maar toch, fenomenaal is het niet, net als eigenlijk al hun nummers. In tegenstelling tot hun liveshows dan. Over een kwartier treden ze op op Lowlands en het kan niet anders dan dat de Grolsch-tent gaat ontploffen.. (Jurre)

The Cribs - Housewife

The Cribs ontstond als een familieband zoals velen, in dit geval de familie Jarman. Het trio bestond uit tweeling Gary en Ryan en hun jongere broer Ross. Hun debuutalbum was gelijk aan de bandnaam en deed niet veel in de hitlijsten, al was het een prima kennismaking. Op het tweede album stond hitje "Hey Scenesters!" en het derde album zorgde voor hun echte grote doorbraak in Groot-Brittannië. Men's Needs, Women's Needs, Whatever bereikte daar de dertiende plaats en - mede dankzij de videoclip die werd geweigerd op MTV - single "Mens Needs" werd een grote hit. Vorig jaar kwam het vierde album uit, met single "Cheat On Me" en een veel grotere aanwinst: Johnny Marr. Voormalig gitarist van de legendarische The Smiths en Modest Mouse, dat zorgde ervoor dat het geluid van de band steeds meer richting Modest Mouse ging.

Ondanks dat het vierde album Ignore the Ingnorance nog geen jaar oud is, brengt de band nu een single uit die niet op dat album staat. Over een nieuw album is nog niets bekend, dus het lijkt niet meer dan even een fijn tussendoortje. "Housewife" is inderdaad fijn. De stem van Ryan Jarman blijkt ook daadwerkelijk te kunnen zingen, in plaats van te schreeuwen. Toch is het niet het beste nummer van The Cribs. Het is niet meer dan.. een fijn tussendoortje. (Jurre)

Jónsi - Animal Arithmetic

Bloedmooie nummers, die worden op de lopende band geproduceerd door de IJslandse band Sigur Ròs en hun frontman Jónsi. Een show van de band of hem solo betekent gegarandeerd kippenvel, misschien zelfs een traantje hier en daar. Sigur Ròs hoeven we natuurlijk niet voor te stellen, maar misschien is Jónsi als soloartiest nog wel nieuw voor je. Beluister dan snel de eerste single "Go Do". Ingetogen maar toch vrolijk, uptempo en rustig te gelijk maar bovenal mooi. Net als de nieuwste single "Animal Arithmetic". Het nummer is ongekend vrolijk, erg chaotisch en snel, maar toch weet Jónsi weer te imponeren. Op vrijdag 20 augustus speelt hij op Lowlands in de Grolsch-tent en het kan niet anders dan dat het een betoverende show gaat worden.. (Jurre)

Disco Ensemble - Protector

"Protector" is de tweede single van het vierde studio album The Island of Disco Ensemble van de Finse post-hardcore/indie punk Disco Ensemble. Hoewel de band - bestaande uit Miikka Koivisto (zang, keyboards), Jussi Ylikoski (gitaar, backing vocals), Mikko Hakila (drums) en Lasse Lindfors (bass) - al sinds 1996 aan de weg schijnt te timmeren, ontdekte ik dit lied “Protector” per toeval in een Duitse alternatieve hitlijst en besloot ik eens te gaan zoeken op YouTube.

Ik werd erg aangenaam verrast door dit energieke nummer met een pakkend refrein, goed gitaarwerk en krachtige drums. De tekst van “Protector” is enigszins dubbelzinnig, want je hebt het idee dat de dame voor wie het lied gezongen wordt door de beschermer, misschien wel het meest voor deze min of meer stalkende “protector” beschermd moet worden. Desalniettemin is het gewoon een lekker in het gehoor liggend liedje, dat mij in ieder geval nieuwsgierig maakt naar meer werk van Disco Ensemble. Het is ook goed om te weten dat Finland muzikaal nog meer te bieden heeft dan de tienergoth van H.I.M. en The Rasmus of de glamrock van Lordi. Disco Ensemble, wat mij betreft een naam om te onthouden, maar oordeel zelf maar. (Ralphy)