FMC Rock

Kings of Leon - Radioactive

Kings of Leon was zo'n band waar we er meer van hadden. Redelijk bekend in het alternatieve circuit, maar daarbuiten kende niemand ze en daar had ook niemand behoefte aan. Althans, tot het album Only By The Night verscheen en dan vooral single "Sex on Fire". Ondanks - of misschien juist dankzij - de tekst bestormde het overal ter wereld de hitlijsten. Toen "Use Somebody" daarna net zo'n grote hit werd hadden de Amerikanen bereikt wat ze waarschijnlijk wilden, ze waren een band van stadionformaat. Leuk hoor, die hits. Maar geef mij maar lekker de rock van bijvoorbeeld "Red Morning Light", uit de tijd dat de Amerikaanse heren nog echte rocksterren waren met lang haar.

Helaas is die tijd voorbij. De nieuwste single bevat zelfs een koor (!). Veel meer kunnen we er nog niet over zeggen. Het nummer beschikt over een pakkende gitaarriff, maar zeker het refrein gaat iets teveel richting radiorock - in de negatieve zin. Alsof ze zich inhouden om het succes van de vorige hits te evenaren. Niet dat het echt slecht is, maar bijzonder kan ik het ook niet noemen. (Jurre)

MGMT - Congratulations

Het is vaak het probleem voor een band: je debuutalbum wordt zo geprezen dat de nummer twee wel tegen moet vallen. Dat is dus ook MGMT overkomen. Nee, op het tweede album Congratulations tref je geen "Kids 2" aan. De groep heeft er voor gekozen om een nieuwe weg in te gaan. Zowel de verkopen als de recensies vallen echter wat tegen, niet iedereen kan het derhalve volgen. Maar MGMT gaat vrolijk verder, de derde single komt er aan en is het titelnummer van het album. In ieder geval is de groep er in geslaagd om bij alle drie de singles een aansprekende clip af te leveren. Deze heeft wel iets weg van die van Yeasayer. Wie weet geldt drie keer scheepsrecht ook dit keer voor MGMT. (Dick)

The Crookes - Backstreet Lovers

Crookes is een wijk in Sheffield (Engeland), waar de gitaristen Alex Saunder en Daniel Hopewell elkaar ooit hebben ontmoet. Met toevoeging van George Waite als zanger en Russell Bates op de drums ontstond een nieuwe band. Een band die werd vernoemd naar de wijk waar het allemaal begon. Juist, The Crookes. Zo'n band die van die jaren '50 en '60 rock 'n roll maakt, maar dan wat rustiger met een Morissey-achtige stem. Een combinatie van The Smiths, Noah and the Whale en Belle & Sebastian. In Engeland heb je dan een gegarandeerde hit, lijkt het. Ze hebben inderdaad al opgetreden op BBC Radio 1, 2, 4, 5 en 6 en werden al gekozen tot beste nieuwe band uit Sheffield. Maar ook in Nederland slaat hun muziek aan. 3voor12 beloonde de band namelijk met een 9 voor hun optreden op het Nijmeegse Affaire, anderhalve maand geleden.

Een debuutalbum is er nog niet, maar dat kan nooit lang meer duren. Op hun eerste EP stond onder andere de single "Bloodshot Days" en 27 september komt een nieuwe EP uit, Dreams of Another Day. Die plaat bevat ook "Backstreet Lovers", een fijn niets-aan-de-hand akoestisch rock nummer met een erg poppy randje. Vooral het refrein doet het erg goed. Later komen ook nog klappende handen in het nummers voor en werkt het naar een hoogtepunt. Eén ding is zeker: die jongens weten hoe ze nummers moeten schrijven. (Jurre)

Orchestral Manoeuvres in the Dark - If You Want It

Als je het in Groot-Brittannië over de synthpop uit begin jaren '80 hebt dan kun je niet om ze heen: Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Bij ons bekend door de nummer 1 hit "Maid of Orleans (The Waltz of Joan of Arc)", een nummer van het legendarische album Architecture & Morality uit 1981. Een album dat als je een echte liefhebber bent van de synthpop niet in je verzameling mag ontbreken. Ook in de jaren erna wisten Humpheys, McCluskey, Cooper en Holmes (want de groep ziet er wel als een duo uit maar bestaat eigenlijk uit vier personen) nog regelmatig te scoren. Maar het album Sugar Tax uit 1991 was het laatste grote succes en al niet eens meer in de originele bezetting. Nu komt er dan het elfde studioalbum aan op 20 september, History of Modern. Als voorproef verschijnt op 6 september de single "If You Want It". Met uiteraard de bijzonder stem van Andy Humpheys. Het klinkt natuurlijk niet meer zo spannend als in 1981, maar de heren maken duidelijk dat ze nog steeds weten hoe ze uitstekende synth pop kunnen maken. Wat in het verleden al de kracht van songs van OMD was, was de mooie opbouw van de nummers met een ijzersterk refrein, ook dat blijken de heren nog steeds prima te kunnen. Wat mij betreft een geslaagde comeback van de heren! (Dick)

A-Ha – Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)

Wanneer op 4 december 2010 A-Ha in Oslo optreedt is dat het allerlaatste optreden van deze Noorse band. Na 25 jaar vinden de heren het wel genoeg geweest. In ons land blijft het toch het bandje van "Take on Me". Maar jullie hebben al bij the best of A-Ha al laten blijken , dat ook het latere werk van A-Ha door jullie werd gewaardeerd. Alleen niet door de Nederlandse platenkopers en radiozenders, want A-Ha kan niet echt op veel airplay rekenen. Nu is er dan de laatste single van de band "Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)". Een typische A-Ha song met de mooie stem van Morten in de hoofdrol en een videoclip die ook nog een knipoog heeft naar waar het allemaal mee begon ("Take On Me"). Voor de echte fans een waardige afsluiter, maar nieuwe fans zal de groep er niet mee krijgen. Overigens zal in Groot-Brittannië de single pas op 20 september uit komen, precies 25 jaar naar Take On Me. Het dubbelalbum 25 met alle singles verschijnt op 4 oktober in ons land. Op 10 oktober staan ze voor het laatst in ons land op het podium. (Dick)

Mirrors - Ways to an End

We schrijven nu bijna dertig jaar geleden: de synth-pop uit dat jaar is een referentiepunt voor heel wat jonge musici. Want omstreeks 1981/82 werd de synth-pop een beetje volwassen, de toetsenborden worden minder gebruikt voor alleen maar ritme en melodie, maar ook sfeer te maken. Sindsdien hebben we heel wat synth-pop revivals gehad, momenteel zitten we er weer midden in. Althans, de landen om ons heen, want ons land is nooit echt warm voor de synth-pop gelopen.

Waar het vorig jaar vooral de dames waren (Little Boots, La Roux) zijn dit jaar de heren, beter gezegd de groepen, aan de beurt. Zoals Hurts, maar ook Mirrors. Deze van origine driemans band (maar het lijkt er op dat ze inmiddels met vier spelen) komt niet uit een van de bekendere muzieksteden, maar uit de badplaats Brighton. De groep speelt een soort pop noir en speelt momenteel in het voorprogramma van Orchestral Manoeuvres In The Dark. Overigens daar klinkt de band ook wel wat naar. Verder vinden ze van zichzelf dat ze een sombere versie van Depeche Mode zijn. "Ways To An End" klinkt overrompelend, zoals synth-pop wel eens kan zijn. Met een videoclip die een knipoog naar de godfathers of synth (Kraftwerk) geeft is dit nummer een erg veel belovend debuut, ben benieuwd naar het eerste album dat als het goed is later dit jaar nog verschijnt. (Dick)

Tom Jones - Did Trouble Me

Wie had dat gedacht dat FMC nog eens aandacht aan Tom Jones zou besteden? Maar eerlijk is eerlijk, het album Praise and Blame is een van de beste albums die - de inmiddels 70-jarige - Tom Jones heeft gemaakt. Met behulp van producer Ethan Johns (Kings of Leon, Laura Marling) heeft Tom zoals hij zelf zegt zijn eigen Johnny Cash album afgeleverd. De tenor stem van Jones komt op dit album prima tot zijn recht en hij weet alle nummers op dit album van een persoonlijke noot de voorzien. Zo ook het gospelnummer "Did Trouble Me". Weg zijn de kitsch en de techno snufjes van de laatste jaren. Tom is terug bij de basis (zo is hij ook gestopt met zijn haar te verven) en levert een prachtig album af waar deze single een mooi voorbeeld van is. (Dick)

These New Puritans - Hologram

We schreven al eerder over de eigenzinnige Britse band These New Puritans, die eerder dit jaar het veel geprezen album Hidden uitbrachten. Het prachtige "We Want War", wat met zijn ruim 7 minuten uitermate geschikt als single, was viel vooral op door de mooie clip. Ook dit nummer "Hologram", laat weer een mooie zwart wit clip zien. En die muziek? Net zo ongrijpbaar als "We Want War", maar een zeer ingetogen nummer vergeleken met de eerste single. Ook dit nummer zal niet in de single top 100 op nummer 1 binnen komen, maar voor de liefhebbers van alternatieve ongrijpbare muziek is het een van de juweeltjes van dit mooie album. Genieten dus. En met zijn bijna twee en halve minuut qua lengte beter geschikt als single, maar echt makkelijk toegankelijk is ook dit nummer niet. (Dick)

Yeasayer - Madder Red

Na 3FM Megahit "O.N.E." van Yeasayer, komt daar nu het volgende nummer van Odd Blood aan: "Madder Red". En ook dit nummer is de moeite meer dan waard. Het nummer is een heel ingetogen nummer waarin de groep zelfs breekbaar klinkt. Duidelijk anders dan de vorige single, maar daarom niet minder mooi. Wel is de kans met dit nummer op een single succes erg klein. Daar is het nummer weer te mooi voor. De clip voor het nummer is van de regisseur Andreas Nilsson, die zich ook mocht uitleven in MGMT’s "Flash Delerium". Ook in deze clip is er sprake van een bizar verhaal, maar o wat een zielig verhaal, het past overigens wel prima bij de sfeer die het nummer op roept. (Dick)

Blood Red Shoes - Heartsink

Naar horen zeggen staat het beste concert van het jaar op naam van de Blood Red Shoes, voor hun show op 17 maart jongstleden in een uitverkocht Paradiso. Ondanks dat de band maar uit twee leden bestaat - zangeres/gitariste Laura-Mary Carter en drummer/zanger Steve Ansell - hebben ze een vol geluid met meer dan genoeg energie. Paradiso ontplofte bijna en uiteindelijk vertrok de band na een toegift van drie nummers crowd-surfend naar de uitgang. Het publiek ging tevreden naar huis, maar ook de band zelf was zeer verrast door het optreden. Niet voor niets bevat de videoclip van tweede single "Don't Ask" ook beelden van het optreden in Paradiso.

Na eerste single "Light It Up" en het eerdergenoemde "Don't Ask" komt nu een derde single uit van hun album Fire Like This, "Heartsink". Hoe ruig het nummer ook is, het gitaarwerk van Carter zou ik bijna 'catchy' noemen. Maar toch, fenomenaal is het niet, net als eigenlijk al hun nummers. In tegenstelling tot hun liveshows dan. Over een kwartier treden ze op op Lowlands en het kan niet anders dan dat de Grolsch-tent gaat ontploffen.. (Jurre)