FMC Rock

CD-Recensie: Surfer Blood - Astro Coast

Surfer Blood - Astro Coast
Release: al uit (True Panther)

Indie-land is in de ban van lekkere nerdy-pop bands als Vampire Weekend en Yeasayer, bands die de mosterd een beetje halen uit de jaren '80, Paul Simon, synthesizers en ondertussen hele aanstekelijke liedjes maken. Maar ik maak me sterk dat een hele hoop mensen ook nog niet vergeten zijn hoe het begon met een band als Weezer? Die blauwe plaat, die vol stond met gruizige rock-anthems, een knipoog naar classic rock bands als Kiss en verder zo catchy was dat je het zo op repeat kon zetten en na drie keer draaien zo kon meebleren?

Het zelfde gevoel geeft me de plaat Astro Coast van het Amerikaanse gezelschap Surfer Blood.....

CD-Recensie: Delorean - Subiza

Delorean - Subiza
Release: al uit (True Panther)

Zelden heeft een verhuizing zo’n resolute verandering opgeleverd. De Baskische band Delorean was jarenlang een rockband. Tot ze naar Barcelona verhuisden, waar ze vriend en vijand verrasten met de EP AyrTon Senna. Daar in Catalonië schijnt de zon altijd, iets wat je duidelijk merkte op die EP, maar ook op het nieuwste album Subiza. De zware muziek is ingeruild voor zomerse jaren ’90 synths. Al vanaf de eerste tonen is de verandering hoorbaar. Opener “Stay Close” is al enkele maanden geleden uitgebracht, maar had alles in zich om een zomerhit te zijn. De eerste halve minuut klinkt het al fijn, daarna vallen heerlijke synthesizers in. Een nummer waar Animal Collective zich niet voor zou hoeven schamen. En laten we duidelijk zijn, dat is een compliment.

In eerste instantie ben ik de band gaan beluisteren na het horen van de nieuwe single. Na één luisterbeurt was ik die single alweer vergeten, dus het was wachten tot ik het weer zou herkennen als het album aan stond. Vanaf het eerste nummer heb ik bij elk nummer gedacht ‘dit moet de single zijn’, zoveel kwaliteit heeft het album. Het telt maar een mager aantal van negen tracks, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door de lengte van de nummers, die varieert tussen de vier en zes minuten. Variatie is er ook qua muziek. De muziekliefhebber anno 2010 heeft een brede smaak, gelukkig weten deze Spanjaarden dat ook. “Real Love” klinkt als een lichte versie van Yeasayer, “Grow” zou de nieuwe hit van Cut Copy kunnen zijn en single “Simple Grace” is.. Lastig te brengen. Het klinkt enerzijds heel fout, bijna als een Vengaboys. Maar aan de andere kant, is het wel verdomd catchy en een erg goede indie-song. “Come Wonder” heeft wat latin-invloeden en straalt nóg meer zomer uit dan de rest. Wacht. Toen kwam “Warner’s Palace” nog. De drums snakken gewoonweg naar een strand, al valt dat in de rest van het nummer mee.

Bijna al deze genoemde nummers zijn van topniveau, natuurlijk zijn er ook enkele redelijke nummers tussen, die niet helemaal kunnen overtuigen. Toch valt dat te verwaarlozen. Als je de plaat eenmaal aan hebt staan zul je ze daarom niet uitzetten, het is prima achtergrondmuziek. Het klinkt misschien allemaal als een bekend concept, toch is het op zo'n manier gedaan, dat je het zelfs vernieuwend kunt noemen. Subiza is een veelzijdige plaat, die klinkt als een combinatie van Yeasayer, Animal Collective en Cut Copy, maar dan met de hits van bijvoorbeeld MGMT erbij. Voeg daar bijpassende vocalen aan toe, variatie qua genre en - als je in de juiste stemming bent - je hebt de ideale zomerplaat.

Band of Horses - Infinite Arms

Band of Horses - Infinite Arms
Release: 18 mei 2010 (Columbia)

Het uit Seattle afkomstige Band Of Horses maakte een vliegende start met hun eerste album Everything All the Time (2006) en de daarbij behorende prachtsingles "The Funeral" en "The Great Salt Lake". Na het eveneens zeer geslaagde Cease to Begin (2007) zijn de bebaarde mannen toe aan hun derde langspeler Infinite Arms. Alhoewel het door de prachtige stem van zanger Ben Bridwell duidelijk is te herkennen als Band of Horses is het qua muziekstijl een stuk diversere plaat geworden dan de twee voorgangers. Een aantal lekkere midempo rocksongs, een country uitstapje ("Older") op het eind nog een stevige stamper ("Nw Apt") en een aantal prachtige rustpunten (het trio "Blue Beard, "On My Way Back Home" en het titelnummer). Het zou allemaal niet zo erg wereldschokkend zijn als de liedjes niet zo verdomd goed en verslavend waren. De strijkers die het bal openen in "Factory" , de catchy single "Compliments", de gitaarriff en samenzang op "Laredo", ieder liedje heeft zijn eigen sfeer. Band of Horses put uit veertig jaar Amerikaanse muziekgenres en geeft daar een compleet eigen draai aan. Het resultaat: een uitstekende plaat van een constant hoog niveau, die Band of Horses weer een pak extra fans zal opleveren. Ga dat zien op Lowlands!

CD-Recensie: The New Pornographers - Together

The New Pornographers - Together
Release: 4 mei 2010 (Matador)

Om onduidelijke reden is de Canadese band The New Pornographers nog steeds een grote onbekende in Europa. In thuisland Canada en bij de buren in de Verenigde Staten is deze indierock band al jaren één van de smaakmakers van de alternatieve rockmuziek, maar aan de andere kant van de plas wil dat nog niet echt lukken. Waar talloze middelmatige bandjes na één of twee geslaagde singles al de grote podia mogen bestijgen, daar zijn The New Pornographers helaas nog niet aan toe.

Een introductie: The New Pornographers is een band bestaande uit een vrij grote groep talentvolle liedjesschrijvers en muzikanten waarvan Carl "AC" Newman, Dan Bejar en zangeres Neko Case het meest in het oog springen. Zij hebben ook allen een redelijk succesvolle solo-carière , maar komen trouw elke paar jaar bij elkaar om een nieuwe plaat te maken. Al die platen (Together is alweer nummer 5) staan tjokvol met lekkere indiepop/rock.

Liedjes die in een alternatief universum allemaal hits zouden kunnen zijn geweest. Van stevig uitbundig, tot ontroerend zonder dat het ooit glad of zoetsappig wordt. Ingrediënten zijn altijd: De goede hooks en songs van Newman, de prachtige stem van indie-queen Neko Case en dan mag Dan Bejar altijd ook nog drie of vier nummers aanleveren die altijd net iets lekker weirds toevoegen.

Together is een logisch vervolg op de eerdere vier platen, de ingrediënten zijn nog immer aanwezig, het niveau van de liedjes is nog steeds van een duizelingwekkend niveau. Iets steviger op momenten dan voorganger Challengers en meer een echte "groeps"plaat dan de klassieker Twin Cinema (dat wordt aangeprezen als hun beste plaat en een mijlpaal in de indierock).

Ik denk bij elke plaat weer als ze nu dit of dat nummer op single uitbrengen dan gaan ze doorbreken. Op deze plaat heb ik dat vooral met het nummer "Crash Years". Zo aanstekelijk dat je het achter elkaar kunt blijven draaien zonder dat het gaat vervelen. Sterker nog het nummer, wordt alleen maar beter. Maar, zo staan er op elk van hun platen wel een aantal (luister eens naar "Sing Me Spanish Techno" of "The Laws Have Changed" van eerdere platen!).

Ach, ik troost me dan maar met de gedachte dat REM ook een stuk of 6 briljante platen maakte voordat ze doorbraken met "Losing My Religion", en die 6 albums waren stuk voor stuk beter dan wat Michael Stipe en consorten maakten nadat de druk van het grote publiek er bij kwam kijken.

Zolang ze platen als deze uit blijven brengen ben ik een tevreden luisteraar.

[geschreven door Steven]

CD-Recensie: Beans & Fatback - Beans & Fatback

Beans & Fatback - Beans & Fatback
Release: 19 april 2010 (Excelsior Recordings)

Onno Smit (Lefties Soul Connection) heeft samen met een aantal gastmuzikanten een album uitgebracht met de titel Beans & Fatback. Dat die gastmuzikanten in ruil voor hun bijdrage een copieuze maaltijd voorgeschoteld kregen en dat je die recepten bij het album netjes gepresenteerd krijgt is natuurlijk een aardig weetje en extraatje, maar het kan ook wat afleiden van waar het daadwerkelijk om gaat: de muziek.

De soul connectie is Smit zeker niet kwijtgeraakt op dit album, het is eigenlijk altijd op de achtergrond wel ergens aanwezig, ook als de liedjes wat meer de kant van de roots en country opgaan. Het is muziek die tegelijk ouderwets en hedendaags klinkt, soms erg glad en zoet ("All I Think About", "Roots From My Soul") en dan weer lekker uptempo (hoogtepunt "Downfall", "Tonight Girl I'm Coming Back Home"). Die afwisseling doet het album goed. Zonnige, radiovriendelijke muziek die zomaar een generatiekloof tussen vaders en zoons of moeders en dochters zou kunnen dichten.

Het heeft een jaar of twee geduurd voor deze plaat er was, maar het resultaat mag er zijn. Genoeg afwisseling om het spannend te houden en tegenover de mij soms iets te zoete soul liedjes (Alain Clarke-achtig) staan genoeg smulmomenten voor een niet zo'n grote soul liefhebber als ondergetekende.
[Steven]

CD-Recensie: Horse Feathers - Thistled Spring

Horse Feathers - Thistled Spring
Release: 20 april (Kill Rock Stars)



Portland, Oregon is al een aantal jaren het epicentrum van de indie-pop in de Verenigde Staten. Deze prachtige stad in het noord-westen van de Verenigde Staten bracht namelijk al bands en artiesten voort als Blitzen Trapper, M.Ward, Laura Veirs, The Shins en de veel te vroeg overleden cult-held Elliott Smith. Ook de band Horse Feathers heeft haar roots in deze stad.

Horse Feathers maakt ook echte Portland muziek. Folky-inslag, melancholiek, aangrijpend en mooi. De titel van het nieuwe album Thistled Spring geeft de sfeer van het album perfect weer. De drie heren en één dame willen wel graag een lente-plaat maken vol hoop en zonnestralen, maar tussen de paardenbloemen staan altijd die verrekte distels. Gelukkig maar, want het levert een huiveringwekkende mooie plaat op. Het titelnummer begint als een ontluikende lentedag met piano en een aanzwellende cello, maar de tekst is gitzwart: "An old love of mine to wed the worst man she finds. A blossom that’s bloomed, in a house that’s a tomb, trapped in the rhododendron fumes." Zo verschrikkelijk triest en mooi. Een nummer dat de toon zet voor de rest van het album, veel mooie strijk-arrangementen en banjo, prachtige teksten en muziek waarvan je een brok in de keel krijgt. Een meer ingetogen band dan bijvoorbeeld de immens populaire Mumford and Sons en Fleet Foxes, maar ik vind dat liefhebbers van deze bands het aan zichzelf verplicht zijn dit te luisteren.

Het is nogal een koude en donkere winter geweest voor Horse Feathers maar de eerste sneeuwklokjes zijn zichtbaar en juist die combinatie maakt dit zo'n prachtige plaat.

[geschreven door Steven]

CD-Recensie: Caribou - Swim

Caribou - Swim
Albumrelease: 12 april 2010 (Co-Op / V2 Benelux)

Dan Snaith, het brein achter Caribou, moet haast wel de zomer in de bol hebben gehad toen hij bezig was met het materiaal van Swim. Het is moeilijk de muziek van Caribou in een hokje te plaatsen, je zou dan in vage termen kunnen gaan praten als trancy-electro-indie-sixties-pop maar zelfs dat dekt de lading niet helemaal. Zonnig en dromerig dat is het zeker. Een aantal weken geleden hoorde ik eerste single "Odessa" van dit album en dat bleef maar door mijn hoofd spoken. Dat heerlijke bas-loopje dat dromerige zanglijntje en dat schitterende golvende synth-gedeelte ergens op het einde, perfect.

"Oddessa" blijkt de perfecte opmaat voor een album dat lekker voortkabbelt, maar nooit saai wordt. Hoogtepunten zijn wat mij betreft vooral naast het reeds genoemde "Odessa", het springerige "Kaili" (inclusief geweldig saxsolo) en "Leave House".

Grote hits zullen hier wel niet vanaf komen, het album is daarvoor te dromerig en complex. Snaith zal daar niet wakker van liggen, hij doet waar hij goed in is: een uitstekende electro-indie pop plaat maken, waar liefhebbers van een band als Animal Collective ook wel mee uit de voeten kunnen.

[geschreven door Steven]

CD-Recensie: Luka Bloom - Dreams in America

Luka Bloom - Dreams in America
Albumrelease: 29 maart 2010 (V2 Benelux)

Wat doe je als je in eigen land steeds in de schaduw blijft staan van je bekende grote broer? Dan verhuis je naar de Verenigde Staten en verander je je naam. Dat is dan ook precies wat Luka Bloom zo'n 25 jaar geleden deed. Het lijkt me nou ook niet echt prettig om steeds te worden vergeleken met je grote broer, de Ierse folk legende Christy Moore.

Luka begint eind jaren '80 met het uitbrengen van albums. Vreemd genoeg is hij qua populariteit altijd een beetje in de marge blijven hangen, terwijl het toch een songschrijver van niveau is. Zijn laatste album heet Dreams in America. Het is een vreemd geval geworden, geen 'best of', geen live album maar sobere versies van een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre, opgenomen in zijn eigen huiskamer. Gitaar en stem:  that's it. Het probleem is dat veel van de originele versies ook al vrij sober en akoestisch zijn. Neem nu het titelnummer waarvan het origineel op Riverside (misschien zijn beste plaat) staat. Wezenlijk verschil is er niet met de nieuwe versie. Het blikkerige gitaargeluid en de Ierse tongval van Luka zijn eigenlijk in al die jaren hetzelfde gebleven. Overbodige release dus?

Zover wil ik niet gaan. Deze plaat zou een mooie introductie kunnen zijn voor de mensen die deze man en zijn muziek niet kennen. Voor de liefhebber staat er nog wel een nieuw nummer op, een bewerking van de traditional Lord Franklin. Wonderschoon.
Het album geeft mij het idee dat hier een ouder wordende man de balans opmaakt. Een persoonlijk document van een songschrijver die eigenlijk nog steeds op zoek is naar een ontroerende folksong. Muziek die tijdloos is maar niet wezenlijk iets toevoegt aan het oeuvre van Luka Bloom. Behalve dan die prachtige versie van die traditional.

Curieuze release.

[geschreven door Steven]

CD-Recensie: Hot Chip - One Life Stand

Hot Chip brak enkele jaren geleden door met een nummer wat iedere dansvloer in beweging krijgt: "Over and Over". Vervolgens kwam hun doorbraak album, Made in the Dark. Opeens waren deze nerds hip geworden, deze jongens zorgden voor elk optreden en elk feest voor een geweldige show. Maar dan komt het altijd lastig album ná de grote doorbraak, genaamd One Life Stand. Eerder kregen we de eerste single (en tevens Disrox!) te horen, het titelnummer "One Life Stand". Dat was een goed nummer maar zeker niet hun beste. Sindsdien was het wachten op het album, wat vorige week eindelijk in de winkels lag.

CD-recensie: Dance to the Radio

Soms is het een verassing wat de post brengt, zo ook deze keer. Dance to the Radio is een Engels label, gevestigd in Leeds. Het is een klein label met vele onbekende Britse artiesten. Enkele zul je misschien wel kennen, zoals ¡Forward, Russia!, Grammatics, Pull Tiger Tail, Sky Larkin en hun paradepaardje: The Pigeon Detectives. Vorig jaar zijn ze begonnen met een serie van vier 12" EP's, waarvan dit de laatste is. Het bestaat uit twee acts uit Leeds, één Ierse band en een band uit Philadelphia. Een prima EP van bands met potentie.