FMC Rock

Redactie FMC Alternative zoekt versterking!

Concertreview: Eels

Gezien op maandag 30 augustus 2010
Waar? Grote Zaal, Paradiso, Amsterdam
Door wie? Jurre

Een rij van de ingang van Paradiso tot het Hard Rock-café tientallen meters verderop, het gebeurt zelden. Wel bij Eels, die twee uitverkochte concerten in de Amsterdamse popzaal heeft. Het was namelijk alweer enige tijd geleden dat de Amerikaanse band ons land heeft bezocht. En sindsdien is er veel gebeurd. De drieluik die in anderhalf jaar werd uitgebracht, waarvan Tomorrow Morning het laatste deel is, is nieuw. Op die albums stonden onder andere de Disrox!'s "Spectacular Girl" en "A Line in the Dirt" (tevens Supertwister). Naast die nummers staan op Hombre Lobo wat rocknummers en bevat End Times paar prachtige droevige liedjes. Genoeg materiaal voor een topshow dus, als je die reeks aan hits ook mee neemt.

David's Lyre - Tear Them Down

Update: De videoclip is onlangs in première gegaan.

Oorspronkelijk bericht 22/08/2010:
Toen David, de latere tweede koning van Israël, bij Saul werd geroepen moest hij harp spelen om de kwelgeesten van Saul te verjagen. En inderdaad, David speelde en Saul voelde zich weer als vanouds. Uit deze Bijbel-gebeurtenis is een nieuwe artiestennaam ontstaan. De harp (oftewel 'lyre') van David vond de twintigjarige Paul Dixon een goede inspiratie. Dus zo ontstond David's Lyre. Die trok de aandacht van BBC Radio 6 met "Heartbeat", een nummer wat niet heel bijzonder is maar de potentie wel toont. Maar niet alleen door zijn eigen muziek, ook zijn originele remixes (met harp!) voor onder andere Marina and the Diamonds en Everything Everything zijn het beluisteren waard. In ieder geval gaat nu de aandacht even uit naar zijn nieuwste single "Tear Them Down", geproduceerd door Amir Amor (Marina and the Diamonds, Plan B). Denk aan Wild Beasts met een lagere stem, Jack Penate zonder elektronische geluiden of de mannelijke versie van Florence + the Machine. (Jurre)

Interpol - Barricade

Update: De videoclip is vorige week in première gegaan.

Oorspronkelijk bericht 07/08/2010:
Vlak nadat het vierde album van Interpol - genaamd Interpol - was afgemaakt, besloot bassist Carlos Denger de band te verlaten. Al snel kwam er vervanging in de vorm van multi-instrumentalist David Pajo, die zich in elk genre lijkt thuis te voelen. Een grote verandering, maar dat is ook gelijk de enige. Qua muziek lijkt er - op basis van voorproefje "Lights" en deze eerste officiële single - niets te zijn veranderd. Niet dat iemand dat had verwacht, want ook op de eerste drie albums vonden er geen rigoreuze veranderingen plaats. "Barricade" is sterk en typisch Interpol maar de heren hebben betere nummers gemaakt.. (Jurre)

Carl Barât - Run With the Boys (Disrox!35)

Naast Oasis, Radiohead en The Strokes mag The Libertines tot de grootste bands van begin van deze eeuw worden gerekend, al werd het succes vooral beperkt tot Groot-Brittannië, waar ze erg bekend waren. Helaas ging de band in 2004 uit elkaar, vooral door de drugsproblemen van Pete Doherty. Daardoor werd de band eigenlijk opgesplitst, want Pete Doherty begon de Babyshambles en Carl Barât en Gary Powell startten Dirty Pretty Things. Leuke projecten, maar eigenlijk waren het slechtere kopiën van The Libertines, de band die steeds meer werd gemist. Ondertussen kwam Peter (inclusief 'r') Doherty met een solo-album en ging Dirty Pretty Things weer uit elkaar. Nog steeds werd veel om The Libertines geschreeuwd. Dit jaar was het eindelijk zover, de band kwam weer bijeen, speciaal voor de Reading & Leeds Festivals. Dat was een groot succes. Ondanks dat de band maar twee albums heeft uitgebracht en er dus meer dan genoeg simpele albumvullers tussenzitten, werd elk nummer ongekend luidkeels meegezongen.

Het ziet er dus weer zonnig uit voor de heren, want ondertussen is Carl Barât ook solo bezig. "Run With the Boys" is zijn eerste single en klinkt inderdaad typisch Barât, het had ook zo van The Libertines kunnen zijn. Wel is het weer erg pakkend, door de standaard lekkere riedels. Als je de foute coverfoto even weg denkt is het weer een gegarandeerde hit in Engeland en omstreken. (Jurre)

Orchestral Manoeuvres in the Dark - If You Want It

Als je het in Groot-Brittannië over de synthpop uit begin jaren '80 hebt dan kun je niet om ze heen: Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Bij ons bekend door de nummer 1 hit "Maid of Orleans (The Waltz of Joan of Arc)", een nummer van het legendarische album Architecture & Morality uit 1981. Een album dat als je een echte liefhebber bent van de synthpop niet in je verzameling mag ontbreken. Ook in de jaren erna wisten Humpheys, McCluskey, Cooper en Holmes (want de groep ziet er wel als een duo uit maar bestaat eigenlijk uit vier personen) nog regelmatig te scoren. Maar het album Sugar Tax uit 1991 was het laatste grote succes en al niet eens meer in de originele bezetting. Nu komt er dan het elfde studioalbum aan op 20 september, History of Modern. Als voorproef verschijnt op 6 september de single "If You Want It". Met uiteraard de bijzonder stem van Andy Humpheys. Het klinkt natuurlijk niet meer zo spannend als in 1981, maar de heren maken duidelijk dat ze nog steeds weten hoe ze uitstekende synth pop kunnen maken. Wat in het verleden al de kracht van songs van OMD was, was de mooie opbouw van de nummers met een ijzersterk refrein, ook dat blijken de heren nog steeds prima te kunnen. Wat mij betreft een geslaagde comeback van de heren! (Dick)

A-Ha – Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)

Wanneer op 4 december 2010 A-Ha in Oslo optreedt is dat het allerlaatste optreden van deze Noorse band. Na 25 jaar vinden de heren het wel genoeg geweest. In ons land blijft het toch het bandje van "Take on Me". Maar jullie hebben al bij the best of A-Ha al laten blijken , dat ook het latere werk van A-Ha door jullie werd gewaardeerd. Alleen niet door de Nederlandse platenkopers en radiozenders, want A-Ha kan niet echt op veel airplay rekenen. Nu is er dan de laatste single van de band "Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah)". Een typische A-Ha song met de mooie stem van Morten in de hoofdrol en een videoclip die ook nog een knipoog heeft naar waar het allemaal mee begon ("Take On Me"). Voor de echte fans een waardige afsluiter, maar nieuwe fans zal de groep er niet mee krijgen. Overigens zal in Groot-Brittannië de single pas op 20 september uit komen, precies 25 jaar naar Take On Me. Het dubbelalbum 25 met alle singles verschijnt op 4 oktober in ons land. Op 10 oktober staan ze voor het laatst in ons land op het podium. (Dick)

FMC Alternative 50 (wk34)

MySpace  videoclip  not available /niet beschikbaar

01	2	7	Interpol - Barricade	1	1
02	07	3	Manic Street Preachers - (It's Not War) Just The End Of Love	2
03	01	7	Linkin Park - The Catalyst	1	2
04	04	6	Count & Sinden ft Mystery Jets - After Dark	4
05	13	3	I Am Kloot - Proof	5
06	03	5	Biffy Clyro - God & Satan	3
07	18	3	The Black Keys - Everlasting Light	7
08	05	11	Brandon Flowers - Crossfire	1	4
09	23	4	Mark Ronson & The Business Intl - Bike Song	9
10	06	6	Kele - Everything You Wanted	4

Mirrors - Ways to an End

We schrijven nu bijna dertig jaar geleden: de synth-pop uit dat jaar is een referentiepunt voor heel wat jonge musici. Want omstreeks 1981/82 werd de synth-pop een beetje volwassen, de toetsenborden worden minder gebruikt voor alleen maar ritme en melodie, maar ook sfeer te maken. Sindsdien hebben we heel wat synth-pop revivals gehad, momenteel zitten we er weer midden in. Althans, de landen om ons heen, want ons land is nooit echt warm voor de synth-pop gelopen.

Waar het vorig jaar vooral de dames waren (Little Boots, La Roux) zijn dit jaar de heren, beter gezegd de groepen, aan de beurt. Zoals Hurts, maar ook Mirrors. Deze van origine driemans band (maar het lijkt er op dat ze inmiddels met vier spelen) komt niet uit een van de bekendere muzieksteden, maar uit de badplaats Brighton. De groep speelt een soort pop noir en speelt momenteel in het voorprogramma van Orchestral Manoeuvres In The Dark. Overigens daar klinkt de band ook wel wat naar. Verder vinden ze van zichzelf dat ze een sombere versie van Depeche Mode zijn. "Ways To An End" klinkt overrompelend, zoals synth-pop wel eens kan zijn. Met een videoclip die een knipoog naar de godfathers of synth (Kraftwerk) geeft is dit nummer een erg veel belovend debuut, ben benieuwd naar het eerste album dat als het goed is later dit jaar nog verschijnt. (Dick)

Lloyd Cole - Writers Retreat

Nu momenteel de folk en melancholische popliedjes in Groot-Brittannië zo populair zijn, is het ook terecht dat we aandacht hebben voor het nieuwe solowerk van Lloyd Cole. Hij begon als frontman midden jaren '80 van Lloyd Cole & The Commotions die je misschien nog kent van Perfect Skin. Nadat de band in 1989 uit elkaar viel ging Lloyd solo verder. De muziek van Lloyd is vaak vergeleken met die van The Smiths. Wat een andere overeenkomst is is dat die band ook niet meer bestaat, maar ook een frontman heeft die solo is gegaan. "Writers Retreat" is de voorbode van het album Border Record dat in september zal verschijnen. Lloyd klinkt in dit nummer als vanouds, dus wie van heerlijke folk houdt met een mooie melodie lijn, kan volop genieten bij dit nummer van Lloyd. (Dick)

I Am Kloot - Proof

Stel je voor, je komt verkleumd in Engeland een pub binnen. Terwijl het buiten hard regent kun je binnen maar met moeite een bestelling aan de bar doorgeven, het is er gezellig druk. Met de Guinness in de hand hoor je opeens die prachtige sound die er voor zorgt dat je het slechte weer meteen kwijt bent. Dit is een band die iedereen zou moeten horen, maar het blijft UK’s best kept secret. Over wie we het dan hebben? Over I Am Kloot. Deze band speelt al jaren prachtige muziek maar doet er geen moeite voor om echt door te breken. Ook het nummer "Proof" is weer beeldschoon en past precies in die pubmuziek. En dan die clip…met in de hoofdrol de Britse acteur Christopher Eccleston (bekend als de negende Doctor Who) die moet je echt eens gaan zien. En de muziek? Ik hoop ze eens in de pub tegen te komen, met een Guinness erbij is het dan op en top genieten... (Dick)